Skocz do zawartości



Dołączona grafika


Informacje o artykule

  • Dodany: lip 11 2017 12:39
  • Wyświetleń: 562
 


* * * * *
0 Ocen

Sprawdź co może dolegać twojemu pupilowi? – Wybrane choroby u psów

dr inż. Małgorzata Pierko
Z pewnością każdy właściciel psa stawiał sobie nie raz pytanie, co też może jego pupilowi dolegać. Wszystkie zwierzęta, w tym psy, chorują przecież tak samo, jak i my ludzie. Im pies starszy, tym większe ryzyko, że coś mu zacznie dolegać. Niektóre słabsze osobniki chorują od urodzenia. A inne mogą zarazić się czymś praktycznie w każdym wieku, lub złapią jakąś kontuzję. Każdy pies zachoruje więc przynajmniej raz w swoim życiu. Problem jest jednak taki, że psy nie potrafią mówić, więc nie opowiedzą nam – czy i co im dolega. Lekarz weterynarii rozpozna co prawda stan chorobowy, jeśli nie od razu, to na podstawie wyników badań po jakimś czasie. Najlepiej jednak, jeśli właściciel czworonoga obserwuje pupila i doskonale wie co się z nim dzieje. Może wtedy dokładnie opisać weterynarzowi swoje spostrzeżenia dokładnie tak, jak pies sam by to uczynił, gdyby mógł mówić. Warto przy tym choć pobieżnie orientować się w podstawowych schorzeniach obecnych u psów. Oto taki krótki przegląd.

Napisane przez Małgorzata Pierko dnia lip 11 2017 12:39

Z pewnością każdy właściciel psa stawiał sobie nie raz pytanie, co też może jego pupilowi dolegać. Wszystkie zwierzęta, w tym psy, chorują przecież tak samo, jak i my ludzie. Im pies starszy, tym większe ryzyko, że coś mu zacznie dolegać. Niektóre słabsze osobniki chorują od urodzenia. A inne mogą zarazić się czymś praktycznie w każdym wieku, lub złapią jakąś kontuzję. Każdy pies zachoruje więc przynajmniej raz w swoim życiu. Problem jest jednak taki, że psy nie potrafią mówić, więc nie opowiedzą nam – czy i co im dolega. Lekarz weterynarii rozpozna co prawda stan chorobowy, jeśli nie od razu, to na podstawie wyników badań po jakimś czasie. Najlepiej jednak, jeśli właściciel czworonoga obserwuje pupila i doskonale wie co się z nim dzieje. Może wtedy dokładnie opisać weterynarzowi swoje spostrzeżenia dokładnie tak, jak pies sam by to uczynił, gdyby mógł mówić. Warto przy tym choć pobieżnie orientować się w podstawowych schorzeniach obecnych u psów. Oto taki krótki przegląd.

 

(Źródło: http://www.cachorrog...emperatura-cao/, dostęp: 11.07.2017 r.)

 

 

Choroby u psów można podzielić na:

  • Pasożytnicze – wywoływane przez różne pasożyty zewnętrzne (ektopasożyty) i wewnętrzne (endopasożyty)
  • Zatrucia – np. czadem, trutkami, środkami chemicznymi, zatrucia pokarmowe itp.
  • Nowotwory – np. chłoniaki, guzy sutków, nowotwory jelit itp.
  • Urazy mechaniczne i inne. – np. złamania, zranienia, stłuczenia, przepuklina itp.
  • Stany zapalne, zapalenia – np. nosówka, zapalenie ucha, owrzodzenia, ropnie, zapalenie pęcherza       moczowego, ropomacicze itp.
  • Zwyrodnienia  - np. zwyrodnienia stawów, kręgosłupa, kończyn tylnych i przednich, dysplazje stawów
  • Choroby zakaźne – np. parwowiroza, korona wiroza (CCV), wścieklizna, nosówka
  • Choroby dziedziczne, wrodzone – np. padaczka, alergie, ślepota białych psów
  • Ciała obce w ciele psa – połkniete lub wbite, postrzały z broni palnej
  • Choroby rozwojowe – choroby pojawiające się po jakimś czasie, nabyte w trakcie rozwoju w okresie zwykle do momentu osiągnięcia dojrzałości

 

Wybrane choroby, występujące u psów:

  • Egzema – stan zapalny skóry przechodzący w łuszczenie, które z kolei jest przyczyną wypadania włosów. Pies cierpi na bolesność i świąd skóry, drapie się i gryzie aż do krwi.
  • Kruchość i łamliwość pazurów – choroba źle żywionych psów. Pazury dość szybko rosną i są jednocześnie kruche, a więc łamią się, co powoduje, że zwierzę źle chodzi i często próbuje pazury ogryzać. Pazury należy często obcinać i wygładzać. Jednocześnie rozpocząć należy leczenie całego organizmu zwierzęcia.
  • Nieżyt jelit – najczęstszą przyczyną nieżytu jelit u psów jest zepsuty, nieświeży pokarm, a przede wszystkim karmienie psa potrawami mącznymi — kluskami, makaronem, chlebem. Takie jednostronne karmienie powoduje niedobór soli mineralnych i w rezultacie zaburzenia pracy jelit. Zwierzę cierpiące na nieżyt jelit jest przygnębione, często pije, niechętnie je, chudnie, brzuch ma wyraźnie wciągnięty, pojawiają się biegunka i wymioty.
  • Nieżyt żołądka – podobnie jak wyżej, główną przyczyną jest niewłaściwe karmienie. Objawy są jednak nieco inne. Zwierzę jest przygnębione, nie chce jeść, z pyska wydziela się zgniły zapach — zwłaszcza, gdy pies napije się zimnej wody. W przypadkach cięższych zwierzę gorączkuje, a nawet ma dreszcze.
  • Padaczka – dość często występuje (zwłaszcza u psów rasowych). Atak przychodzi nagle i rozpoczyna się objawami zawrotu głowy. Potem występuje drżenie na całym ciele, zataczanie się, rozkraczanie nóg, wreszcie upadek na ziemię, kurcze i drgawki członków, przekręcanie głowy, mruganie powiekami, zgrzytanie zębami z obfitym ślinieniem się; pod koniec ataku następuje oddanie moczu i często kału. Atak trwa od 5 do 15 minut, wreszcie zwierzę podnosi się i przychodzi do siebie, często zaraz potem zasypia.
  • Robaczyca przewodu pokarmowego – w przewodzie pokarmowym psów pasożytują głównie tasiemce i nicienie (łatwo można je zauważyć w kale). Kiedy zwierzę nie jest leczone, może dojść do uszkodzenia jelit. Zwierzę zarobaczone traci apetyt, źle trawi pokarm, wymiotuje, ma biegunkę i świąd odbytu.
  • Zapalenie gardła – pies jest osowiały, nie chce jeść, ma podwyższoną ciepłotę ciała, a często też dreszcze. Charakterystyczny objaw zapalenia gardła to kaszel – w pierwszej fazie choroby suchy, potem wilgotny. Oględziny gardła pozwalają stwierdzić zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej. Jeżeli nie przystąpimy w porę do leczenia, zapalenie gardła przejść może w stan przewlekły.
  • Zapalenie nerek – choroba ta rozwija się podstępnie, a jej lekkie postacie przebiegać mogą bez żadnych objawów. Pierwszym objawem bywa podwyższona temperatura ciała, bladość błon śluzowych. Zwierzę nie chce przyjmować pokarmu, natomiast pije chciwie. Charakterystyczna dla zapalenia nerek jest sztywna, nieruchoma postawa z wygarbieniem lędźwi ku górze. W dalszym przebiegu choroby zwierzę stoi z nogami podgiętymi pod brzuch lub rozkraczonymi i drepce nieustannie; chód ma niepewny, ze sztywnością zadu; zdarza się, że zwierzę powłóczy jedną lub drugą tylną nogą. Ugniatanie w okolicy nerek jest bolesne. Zwierzę nie może leżeć, wstaje z trudnością. Znamienne jest parcie na mocz, lecz mocz odchodzi z trudem (na początku jest rzadki i jasny, później zaś gęsty, śluzowaty, brunatny lub też krwawy) lub nie odchodzi wcale.
  • Zapalenie gruczołów przyodbytowych – na chorobę tę zapadają psy zarobaczone, które z powodu swędzenia trą odbytem o podłogę (tzw. saneczkowanie). Powodem takiego swędzenia jest zazwyczaj stan ropny gruczołów przyodbytowych. Odbyt staje się zaczerwieniony, a przy nagromadzeniu się ropy skóra wokół odbytu staje się uwypuklona.
  • Zapalenie pęcherza moczowego – zwierzę jest osowiałe, porusza się niechętnie, odmawia przyjmowania pokarmu. Temperatura ciała jest podwyższona, tętno nieco przyspieszone. Oddaje często mocz w małych ilościach i widać, że sprawia mu to ból. Mocz jest mętny, z domieszka śluzu, a czasem skrzeplin krwi. Nie leczone w porę zapalenie pęcherza może przejść w przewlekłe ropne zapalenie.
  • Zapalenie płuc – choroba rozpoczyna się lekkim wzrostem temperatury, dreszczami i utratą apetytu. Potem temperatura ciała zwyżkuje, czemu towarzysza jej raptowne spadki. Oddech jest przyspieszony, ciężki, zwierzę kaszle – początkowo kaszel jest suchy, później wilgotny. Przebieg choroby jest powolny. Objawem wskazującym na powikłania jest raptowny spadek wagi ciała, osłabienie, krótki oddech, długie utrzymywanie się podwyższonej temperatury.
  • Zapalenie ucha – pies zaczyna potrząsać głową, przechyla ją na stronę ucha chorego, drapie i ociera okolicę ucha. Niebawem do objawów tych dołącza się gorączka. Przez uciskanie nasady małżowiny usznej można stwierdzić chlupanie zgromadzonego tam wysięku. Skóra wewnętrznej strony małżowiny usznej jest zaczerwieniona i obrzękła. Jeżeli zapaleniu uległ przewód uszny, wówczas po kilku dniach tworzy się tam jeden lub kilka czyraków, które po dojrzeniu pękają, a po ich zagojeniu się zwierzę wraca do zdrowia. W zapaleniu ucha środkowego do powyższych objawów dołącza się bardzo wysoka gorączka. W przypadku zapalenia ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego jednocześnie - do powyższych objawów dołączają się objawy wskazujące na zaburzenie równowagi: chore zwierzę skręca silnie głowę i czasami upada.
  • Parwowiroza psów – często spotykana choroba zakaźna psów. Najczęściej dotyczy zwierząt młodych, ale może też dotyczyć dorosłych i starych nie zaszczepionych psów. Jest wywoływana przez parwowirus (CPV-2), który atakuje m. in. komórki krypt jelitowych, szpiku kostnego, mięśnia sercowego oraz tkankę limfatyczną. Zaobserwowano większą wrażliwość na zakażenie parwowirusem u rottweilerów, dobermanów, pitbullterierów, owczarków niemieckich i labradorów. Do zakażenia może dojść drogą pokarmową, np. przez zanieczyszczoną kałem karmę lub wodę oraz przez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem lub ozdrowieńcem. Objawy to: biegunka i/lub wymioty (z krwią lub bez), podwyższona lub obniżona temperatura ciała. Pies jest obolały, apatyczny i osłabiony, nie interesuje się jedzeniem. W badaniach krwi stwierdza się znaczne obniżenie białych krwinek (tzw. leukopenia). Bardzo groźnym dla życia następstwem biegunki i wymiotów jest odwodnienie, dlatego należy jak najszybciej nawodnić chorego psa. W końcowym stadium parwowirozy może wystąpić żółtaczka oraz DIC (zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego). Możliwa jest również postać sercowa parwowirozy, ostatnio, ze względu na szeroko stosowane szczepienia, rzadziej spotykana.
  • Padaczka u psów – przyczyny samej padaczki są złożone. Należą do nich: wady wrodzone układu nerwowego oraz uszkodzenia nabyte, którymi mogą być zawały, krwiaki i guzy mózgu oraz urazy mechaniczne czy też długotrwałe niedotlenienie np. przy przedłużającym się ciężkim porodzie. Padaczka może też być wywoływana przez czynniki toksyczne oraz zakaźne np. nosówkę , toksoplazmozę. Często towarzyszy też chorobom ogólnym, takim jak: niewydolność wątroby, nerek, nadczynność tarczycy oraz przy cukrzycy.
  • Zatrucie czadem (tlenkiem węgla) – tlenek węgla (CO) jest bezwonnym, bezbarwnym i niedrażniącym gazem, o silnych właściwościach toksycznych. Z wdychanym powietrzem dostaje się on do płuc, a stamtąd do krwi, gdzie blokuje hemoglobinę (białko, które jest odpowiedzialne za transport tlenu w organizmie). Konsekwencja jest niedotlenienie narządów, w szczególności serca i mózgu, na koniec zgon.
  • Dysplazja stawu łokciowego – dysplazją stawu łokciowego określa się grupę schorzeń rozwojowych mogących występować osobno lub łącznie prowadzących do oderwania i lub przemieszczenia fragmentu chrzęstnego lub chrzęstno-kostnego. W zależności od charakteru i miejsca uszkodzenia struktur stawu łokciowego wyróżnia się izolowany wyrostek dziobiasty przyśrodkowy kości łokciowej- FMCP (1), osteochondrozę bloczka kłykcia kości ramiennej-OCD (2), izolowany wyrostek dodatkowy kości łokciowej-UAP (3) oraz izolowany nadkłykieć przyśrodkowy kości ramiennej -UME (4).
  • Nowotwory gruczołu sutkowego – najskuteczniejszą metodą leczenia nowotworów gruczołu sutkowego jest zabieg chirurgiczny wykonany jak najszybciej po zauważeniu guza! NGS zawsze mają tendencje do wzrostu (czasem bardzo szybkiego) i czekanie, aż nowotwór będzie większy jest niepotrzebnym narażaniem życia zwierzęcia!

 

BIBLIOGRAFIA:

  1. Blood. D.C.: Poradnik Lekarza Weterynarii. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2006.
  2. Diagnostyka kliniczna zwierząt. Opracowanie zbiorowe. Wyd. Urban & Partner Wyd. Medyczne, 2012.
  3. Falappi R.: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Dom Wydawniczy BELLONA, Warszawa 2001.
  4. Hall E., Murphy K., Darke P.: Choroby wewnętrzne psów. Wyd. SIMA WLW, Warszawa 2005.
  5. Niemand H., Suter P.: Praktyka kliniczna – Psy. Wyd. GALAKTYKA, Warszawa 2003.
  6. Opracowanie zbiorowe: Pies – wszystko o pielęgnacji, zdrowiu, żywieniu, wychowaniu i tresurze. Wyd. MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2011.
  7. Spangenberg R.: Choroby psów. Seria Nasi ulubieńcy. Wyd. AWM, Warszawa 2004.
  8. Ściesielski K.: Hodowla psów. Wyd. SGGW, Warszawa 2004.
  9. Teichmann P.: Gdy zachoruje pies. Wyd. III popr. i uzup., 2007. Wyd PWRiL, Warszawa 1991.
  10. Willis M.B.: Poradnik dla hodowców psów. Wyd. PWRIL, Warszawa 2000.

 

artykuł autorstwa: dr inż. Małgorzaty Pierko