Skocz do zawartości



Dołączona grafika


Karłowatość przysadkowa


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
Brak odpowiedzi do tego tematu

#1
KociaŁapka

KociaŁapka

    Użytkownik

  • Użytkownik
  • 92 postów
Karłowatość przysadkowa (nasomia pituitaria) jest to wrodzone zaburzenie wzrostu wynikające z niedoboru hormonu wzrostu (GH,somatotropina).

Somatotropina jest hormonem polipeptydowym wydzielanym przez przedni płat przysadki mózgowej, a dokładnie przez jej komórki kwasochłonne. Hormon wzrostu pobudza komórki tkanek organizmu do podziałów, wpływając na zwiększenie ich liczby oraz wielkości.

Na wydzielanie hormonu wzrostu mają wpływ hormony podwzgórzowe, na uwalnianie somatotropiny wpływa GN-RH, zaś na hamowanie uwalniania somatostatyna (SRIF). U psów hormon wzrostu jest produkowany dodatkowo przez komórki gruczołu sutkowego, przez komórki nabłonka przewodów wyprowadzających. Jednak hormon wzrostu pochodzący stąd nie znajduje się pod wpływem kontroli hormonów przysadkowych uwalniających i hamujących wydzielanie GH.


Karłowatość przysadkowa u psów występuje rzadko. Częstym powodem karłowatości jest torbiel przysadki (torbiel kieszonki Ratke’go, której rozwija się przysadka) doprowadzająca do zaniku części gruczołowej tego narządu. Z pozostałości torbieli w przysadce może dojść do rozwoju zmiany łagodnej nowotworowej w postaci czaszkogardlaka, który uciska na struktury przysadki. Taki stan opisuje się najczęściej u owczarków niemieckich i karelskich psów na niedźwiedzie i jest to cecha dziedziczona w sposób autosomalny recesywny.
Karłowatość przysadkowa notowana jest jednak u wielu innych ras a w szczególności predysponowane są, prócz wymienionych wcześniej: szpice, wyżły weimarskie, pinczery miniaturowe.

Choroba może przejawiać się jako niedobór tylko hormonu wzrostu, lecz najczęściej jednak obserwuje się niedobór wydzielania pozostałych hormonów przysadki, zwłaszcza prolaktyny, tyreotropiny ale też: adrenokortykotropiny, lutropiny i folikulotropiny.

Karłowatość przysadkowa objawia się w postaci zahamowania wzrostu przy zachowaniu proporcji ciała (karłowatość proporcjonalna), zahamowania rozwoju okrywy włosowej i pojawiające się zmiany skórne oraz w postaci zaburzenia w funkcjonowaniu narządów sterowanych hormonalnie przez przysadkę – tarczycy, gonad, nadnercza.

Pierwsze objawy choroby ujawniają się około 3-5 miesiąca życia psa (wyraźna dysproporcja w porównaniu z innymi szczeniętami z miotu), mogą obejmować:

- niski wzrost przy zachowanych proporcjach ciała

-szpiczasty kształt trzewioczaszki (podobny do lisiej głowy)

- szczenięca okrywa włosowa tzw.”puch”, miękka wełnista sierść, brak włosów pierwotnych, okrywowych.

- cienka skóra, nadmiernie pigmentowana

-pseudosymetryczne wyłysienia

- niedoczynność gonad manifestująca się wnętrostwem, azoospermia, obwisłym napletkiem, brakiem owulacji w cyklu

-piskliwe szczekanie

- trudności w szkoleniu, ułożeniu zwierzęcia wynikające z niższych predyspozycji umysłowych.


W rozpoznaniu ważne jest wykonanie testu stymulacji hormonu wzrostu. Polega on na podaniu ksylazyny i zbadaniu poziomu hormon wzrostu po 15-30 minutach od podania dożylnego.Po tym czasie powinien nastapić wyrzut somatotropiny.
Pomocne może okazać się wykonanie pomiaru IGF-1 w surowicy krwi. Zalecane jest wykonanie badania oceniającego czynność tarczycy i nadnerczy.
Badanie rtg kości długich pozwala odróżnić karłowatość przysadkową od karłowatości związanej z wrodzona niedoczynnościa gruczołu tarczowego.


Mozliwości leczenia karłowatości przysadkowej są niestety ograniczone. Każda z dotychczasowo opracowanych metod terapeutycznych jest obarczona skutkami ubocznym.
Jednym sposobem jest podawanie somatotropiny świńskiej ale jest to kosztowna terapia. Ponadto przy jej stosowaniu ważne jest monitorowanie poziomu IGF-1 oraz glukozy, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia cukrzycy przy długim stosowaniu tego hormonu.
Innym sposobem jest podawanie progestagenów, a dokładniej octanu medroksyprogesteronu czy proligestonu jednak skuteczność tej terapii wykazano w niewielu przypadkach. Dodatkowo postepowanie takie wywołuje typowe dla stosowania gestagenów skutki uboczne w postaci śluzomacicza, rozrostu torbielowatego endometrium czy zapalenia skóry.
Należy pamiętac także o leczeniu dermatologicznym ,ukierunkowanym na poprawe stanu skóry, okrywy włosowej, opartym na stosowaniu antybiotyków oraz odpowiednich kosmetyków keratomodulujących oraz dodatków żywieniowych w postaci cynku, biotyny, nienasyconych kwasów tłuszczowych.








Bibliografia:
1. Panciera D.,Carr A.:”Endokrynologia małych zwierząt dla praktykujących lekarzy weterynarii”, Wyd.SIMA WLW Warszawa 2007
2. Niemand H.,Suter P.:”Praktyka kliniczna:psy”Wydawnictwo Galaktyka, wydanie 1, Łódź 2006
3. http://www.vetopedia...zysadkowa_.html
4. http://www.e-lecznic...osc-przysadkowa
5. Gołyński M.,Adamek Ł.:”Kliniczne postacie zaburzeń w wydzielaniu hormonu wzrostu u psów i kotów” Życie Wet.2011,86( 8),str.598-601.




Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników